Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

Είναι αταίριαστο να παίζεις σε τέτοιο επίπεδο με 200-300 άτομα, σα σχολικό πρωτάθλημα. Τελευταία φορά που βρέθηκα σε γήπεδο μπάσκετ με λιγότερους στην κερκίδα έπαιζα εγώ, με αντίπαλο τον αδερφό του ΓΧ, στο Γυμνάσιο, αλλά αυτό θα το συζητήσουμε άλλη φορά. Όπως και να ‘χει, ας πρόσεχαν κι ας προσέχαμε. Αν εξαιρέσεις, πάντως, το ξενέρωμα του αντίλαλου, το ματσάκι ήταν δυνατό και στο παρκέ χρειάστηκε πολύ παλικαρίσιο παοκτσιδιλίκι για να το πάρουμε στο τέλος με τόση διαφορά.

Δε θέλω να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, όπως την κατάσταση τώρα με την κατάσταση πριν 20 χρόνια που πήγαινα συνέχεια στο Παλέ. Αλλά θα συγκρίνω όμοια πράγματα, δηλαδή το χοτ-ντογκ στα δύο κυλικεία που επισκέφτηκα πρόσφατα. Αυτό του ΟΑΚΑ και το σημερινό στο Παλατάκι.

Στην εκδρομή για το ΟΑΚΑ είχα κρατημένο ένα Μεσουλίντ από τις Αφίδνες και σφιγγόμουν από τον πόνο για να αντέξω να το πάρω λίγο πριν το ματς. Σκεφτόμουν πως θα φωνάζουμε τόσες ώρες, μετά γύρος του θριάμβου, πανηγύρια, επιστροφή, πέτρες, ντου, μπάτσοι, δεν έλεγε να πονάω από τη μέση ως το κεφάλι. Μέσα έπεσα, ξέρω. Αλλά έτσι το σκεφτόμουν πριν την καταστροφή. Το παίρνω, λοιπόν, κατά τις 6 και σε δέκα λεπτά είμαι άλλος άνθρωπος. Άιντε και τα συνθήματα, τα χοροπηδητά, όλα μια ομορφιά. Κάπου εκεί θυμάμαι πως όλη μέρα είμαι μόνο με υγρά κι από στερεά έχω φάει μόνο δυο μπανάνες. Τα σάντουιτς τα κρατούσα για την επιστροφή, ό,τι να ‘ναι το χειρίστηκα το θέμα. Κι αρχίζω να τα βλέπω όλα σέβεντις, σε αργή κίνηση και με λαμπερά χρώματα, οπότε ζητάω από τους δικούς μου αν έχει κανείς τίποτα σε φαΐ, ρε μαλάκες, θα πέσω κάτω.

Πολιτισμένα πράματα, μου λένε, έχει κυλικείο απ’ έξω, δεν το είδες; Χαμπάρι. Τρέχω έξω, φτάνω στο κυλικείο, ο λαός του ΠΑΟΚ την έχει πέσει σαν Οστρογότθοι και γίνεται το ξεπούλημα του αιώνα, αντε ρε γαμιόλες, θα σας φάμε ζωντανούς ρεεεε, τελείωνε μωρήηηη, άντε κουνήσου ρε παλιόπουσταααα, οι πειναλέοντες κρατάνε αποδείξεις που είχαν πληρώσει αλλά είχαν τελειώσει τα νερά, τα λουκάνικα, η μουστάρδα, όλα τελειωμένα ήταν, τέλος πάντων, μπάχαλο κανονικό. Η μία στο κυλικείο-καντίνα σε έστελνε πίσω στο ταμείο να πάρεις τα λεφτά σου πίσω, η ταμίας έλεγε «ξαναπηγαίνετε, σε λίγο θα έρθουν νερά και μουστάρδα και μόλις έφτασαν εκατό λουκάνικα», ο τύπος στην καντίνα φώναζε στην ταμία από μακριά «γιατί τους κόβεις απόδειξη αφού τελειώσανε όλα», η ταμίας φώναζε «δεν τελειώσανε», ο άλλος «κι εσύ πού το ξέρεις που είσαι εκεί, έλα εδώ να μου τα πεις αυτά» και στη μέση καμιά εκατοστή δικοί μας να βρίζουν με ό,τι ελεεινό μπορεί να φανταστεί κανείς τους πάντες, ντροπής πράματα.

20140526 184750

Εγώ την κατάλαβα κάπως αργά τη δουλειά, αλλά τσίμπησα από τους πρώτους κάτι να φάω, πλησιάζοντας τον πάγκο και λέγοντας στη μία τύπισσα να μου δώσει δύο σκέτα χοτ-ντογκ. Σκέτα-σκέτα; Ναι, της λέω, σκέτα-σκέτα και τσακ, κάνει μια κίνηση και μου δίνει τα λουκανικάκια σε πέντε δευτερόλεπτα. Οι υπόλοιποι ακόμα περιμένουν ένα με μουστάρδα και ένα απ’ όλα χωρίς κρεμμύδι και άλλα διάφορα που είχαν προκαλέσει την αναστάτωση. Άμα περάσετε τώρα από το ΟΑΚΑ, ακόμα εκεί είναι αυτοί.

Ξαναμπήκα στο γήπεδο ακριβώς την ώρα που έπιασε η βροχή. Παρεμπιπτόντως, γιατί μας ψάξανε στην είσοδο δεν κατάλαβα, αφού μετά μπαινοβγαίναμε χύμα, πάμε παρακάτω. Βγάζουνε όλοι τα μπλουζάκια, οοο Παοκάρα, έχω τρέλα, αλλά εγώ, παίδες, οοο έχω πείνα, έκατσα κάτω ανάμεσα στους δικούς μου και έτρωγα τα λουκάνικα, άμα δείτε κανένα βίντεο κοντινό στο πέταλο όλοι γυμνοί κουνάνε τα μπλουζάκια τους και από πίσω πετάγονται ψίχουλα, εγώ είμαι.

Βαθμολογία με άριστα το 5
Εξυπηρέτηση: 1 αστέρι (μεγάλο μπάχαλο)
Ποσότητα: 1 αστέρι (μικρό ψωμάκι, παιδικό λουκάνικο)
Φρεσκαδούρα: 1 αστέρι (το ψωμάκι δε δίπλωνε, έπρεπε να το φας όρθιος)
Γεύση: 1 αστέρι (πρέπει να μου τα έδωσε άβραστα)
Σύνολο: 4 αστέρια στα 20

20140526 173101

Πάμε τώρα στο κυλικείο στο Παλατάκι. Κάπου στο ημίχρονο, ζήτησε η μικρή να πάει τουαλέτα, οπότε πήγαμε σ’ αυτές απέναντι στο κυλικείο (με την ευκαιρία, καθαρές τουαλέτες σε γήπεδο δεν έχω ξαναδεί). Και από εκεί, πήρε μάτι τον πύργο με τα Caprice και βρεθήκαμε στο κυλικείο. Περιμέναμε, λοιπόν, τον υπάλληλο να εξυπηρετήσει τον πελάτη πριν από εμάς, ο οποίος είχε παραγγείλει ένα χοτ-ντογκ.

Με το πάσο του ο κυλικιτζής, το ψωμάκι, το λουκάνικο, περίπου μισό κιλό πατάτες, κέτσαπ, μουστάρδα, με δύο ευρώ του έφτιαξε χοτ-ντογκ για δύο στομάχια του πελάτη, ο οποίος να σημειώσω πως φορούσε μπλούζα Kordelio αλλά ο υπάλληλος δε μάσησε και το έφτιαχνε αργά, με άγνοια κινδύνου, εντάξει, τελικά δεν έγινε μανούρα, άλλα ήθη οι νέοι από το Κορδελιό σήμερα, μια χαρά. Εγώ δεν έφαγα χοτ-ντογκ, αλλά αξιολόγηση θα κάνω.

Βαθμολογία με άριστα το 5
Εξυπηρέτηση: 3 αστέρια (άψογη συμπεριφορά αλλά καθυστέρηση σε Κορδελιώτη)
Ποσότητα: 4 αστέρια (πιο μεγάλο θα ήθελε και τρίτο χέρι)
Φρεσκαδούρα: Δεν ξέρω/Δεν έφαγα
Γεύση: Δεν ξέρω/Δεν έφαγα
Σύνολο: 7 αστέρια στα 20, χωρίς καν να δοκιμάσω.

Συνεπώς, ΟΑΚΑ-Παλατάκι 4-7, σημειώσατε διπλό, άνετα.

Τα δεκάλεπτα: 15-18,40-33,55-48, 81-63
ΠΑΟΚ : Πέιν 10, Κούπερ 13, Χαραλαμπίδης 4, Τσόχλας 5, Τσαϊρέλης 14, Δέδας 11, Μαργαρίτης 13, Μπόγρης 4, Κασελάκης 5.
Πανιώνιος: Μακ Κόλουμ 8, Ντούβνιακ 10, Κάρτερ 16, Μίλμπουρν 2, Αθανασούλας 6, Μπατής, Λάνγφορντ 14, Αργυρόπουλος, Μισέλ 3, Σίμτσακ 4.

Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more
Επανάστασις

Επανάστασις

Συγκεντρωμένο το &alpha ...

Read more
Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Συμμαχίες

Συμμαχίες

Εμένα οι φίλοι μου &delt ...

Read more
Μπρέικνταουν

Μπρέικνταουν

Ο αγγλόφωνος που έ&k ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
Αποδείξεις

Αποδείξεις

Γράφω ποιο είναι το &r ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Ιονέλ

Ιονέλ

Η σύγχρονη ιστορία τ&omi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.