Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

robolasΔε βρήκα τίποτα στη ζωή μου να με συναρπάζει όσο ο ΠΑΟΚ και η Τέχνη. Από πιτσιρίκι, με ένα βιβλίο στο χέρι και ένα τρανζιστοράκι για τους αγώνες τις Τετάρτες και τις Κυριακές.

«Ο καλύτερος μαθητής», ήταν ο ένας τίτλος, «ο πιο άτακτος», ήταν ο άλλος. Στα άκρα, μια ζωή. Ποτέ δεν κατάφερα να γείρω προς τα μέσα. Ισορροπούσα τα βάρη των πιο ακραίων συνθηκών, πήγαινα από τη μία πλευρά στην άλλη χωρίς ενδιάμεσες στάσεις, χωρίς να δοκιμάσω πώς είναι ο μέσος όρος. Το κανονικό. Το συνηθισμένο. Το μέτριο.

Ήμουν ευλογημένος που τα έχασα όλα νωρίς. Ξέρασα έφηβος όλα τα φαρμάκια των κοινωνικών συμβάσεων και πέταξα προς τη δική μου, ξεχωριστή ουτοπία. Πάντα μόνος, πάντα μοναχικός. Ορφανός από κάθε ανώτερη δύναμη, δίχως πνευματικές χειροπέδες ή αναστολές, περπατούσα πάντα ευθεία γυμνός και άοπλος. Με συνοδοιπόρους τη Μουσική μου, τα Βιβλία μου, τις Ταινίες μου και τον ΠΑΟΚ. Στην πορεία, μου έπιασε το χέρι το πιο ταιριαστό άλλο μισό που είχε να μου προσφέρει ο κόσμος -τι τύχη. Κι ακόμα δεν έχει αφήσει το χέρι της ούτε λεπτό από το δικό μου, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά. Η Μουσική μου, τα Βιβλία μου, οι Ταινίες μου, ο ΠΑΟΚ και η Γυναίκα μου.

Δεν έχω απωθημένα. Δε μου λείπει τίποτα σημαντικό. Όσοι με τριγυρίζουν παίζουν για λίγο το παιχνίδι της προβολής, θεωρούν πως με τρώνε οι ίδιοι φόβοι με τους δικούς τους -η ανασφάλεια, η ανάγκη για καθοδήγηση, η αυτολύπηση, η αγωνία για την επόμενη λέξη. Οι περισσότεροι απογοητεύονται. Δε βρίσκουν κατάλληλη ταμπέλα. Τρελός. Ανισόρροπος. Ψυχοπαθής. Όσοι μένουν, μένουν για πάντα. Πέντε, δέκα. Αυτοί που περπατάνε παράλληλα, δίπλα μου, αυτοί που δε με κοιτάνε για να καθρεφτιστούν ή για να τους κοιτάξω κι εγώ. Αυτοί που νιώθουν ίσοι μ’ εμένα. Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. Κι ας μας χωρίζουν χίλια πράματα.

Δεν υπάρχει καμία αλήθεια στα κείμενά μου. Δε θα μπορούσε να υπάρξει -δεν έχω ζήσει αρκετά στον πραγματικό κόσμο. Όσα διαβάζει κι όσα θα διαβάσει κάποιος εδώ δεν είναι παρά συνονθυλεύματα από κόσμους που έχουν υπάρξει μόνο στη φαντασία μου. Ο Μάρκες, ο Καζαντζάκης, ο Κούντερα, ο Καμί, ο Ντοστογιέφσκι, ο Στάινμπεκ, ο Καλιότσος, ο Κέιβ, ο Αγγελάκας, ο Μέιναρντ, ο Τσακ, ο Ζενέ, ο Σκορσέζε, ο Αλμοδόβαρ, ο Σκαρτάδος, ο Μαγκντί, ο Μπάνε, ο Κόρφας, ο Πάμπλο. Η ευτυχία να λαχταράς να ξανακάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα. Η απόλυτη απόγνωση να ανεβάζεις κάθε πρωί τον ίδιο βράχο στο ίδιο βουνό. Η συμφιλίωση πως η ζωή σου είναι αυτό που θυμάσαι κι όχι αυτό που πραγματικά έζησες. Η χαρακιά στο στομάχι πως δε σ’ ανατριχιάζουν πια όλα αυτά που θέλεις ν’ αγαπάς. Το μοιρολόι για κάθε καταραμένη ψυχή που δε βρίσκει πουθενά να ταιριάσει. Το ξάφνιασμα όταν αντιλαμβάνεσαι πως κανείς δε θέλει να σωθεί αν το τίμημα είναι η απόλυτη ελευθερία του. Κι η μόνιμη ελπίδα πως πάντα μπορείς να τα βάλεις όλα φωτιά και να εκδικηθείς όσους σε πάτησαν όταν σε βρήκαν αδύναμο. Ποτέ μου δε θα μπορέσω να νιώσω τον ΠΑΟΚ ως απλώς μια αθλητική ομάδα -ενδεχομένως, αυτό με κάνει περιθωριακό. Αλλά όσα παίρνω απ’ το να βλέπω τον ΠΑΟΚ ως κάτι μεγαλειώδες, κάτι εκπληκτικά συναρπαστικό, κάτι απόκοσμο και ανεξήγητο από τους πολλούς, αξίζουν κάθε ταμπέλα και κάθε ηλίθιο σχόλιο και κάθε βρισιά και κάθε μικρότητα. Όταν λήγει το ματς, ο δικός μου ΠΑΟΚ συνεχίζει να παίζει μπάλα.

Από την πρώτη μέρα που μου ‘ρθε να μοιράζομαι τις αλλοπρόσαλλες σκέψεις μου με όποιον έχει χρόνο να με διαβάζει, έβαλα μια σαφέστατη ένδειξη προς αποφυγή παρεξηγήσεων: «Δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα». Εσένα, δηλαδή, που βλέπεις τον ΠΑΟΚ ως συστήματα και τακτικές και νίκες και ήττες και ακούς ραδιόφωνα και διαβάζεις ρεπορτάζ και ενσωματώνεις τις γνώμες των ειδικών και τρελαίνεσαι να βρωμίζεις τις σκέψεις των άλλων με τη χυδαιότητά σου, με τα κόμπλεξ και τη μιζέρια σου, που δεν ανέχεσαι οτιδήποτε ξεφεύγει από τον κανόνα που σου επέβαλε η άχρωμη εποχή σου, πνευματικό ρομποτάκι με τις ελεγχόμενες και αναμενόμενες αντιδράσεις. Δεν είμαι σαν εσένα, ξεκόλλα. Μπορεί να είμαι χαμένος από χέρι έτσι μπερδεμένος στην ουτοπία μου, αλλά είμαι ευτυχισμένος. Με την Τέχνη μου και τον ΠΑΟΚ μου και δέκα καθαρές ψυχές δεξιά κι αριστερά μου. Έκανα το λάθος να σου δείξω για λίγο τον κόσμο μου -το μετάνιωσα. Δε σου αξίζω, δε μου αξίζεις. Καληνύχτα κι άντε γαμήσου.

0030

0030

Λίγο άνω του μετρίο&ups ...

Read more
Σκούπισμα

Σκούπισμα

Δεκατόσα χρόνια δίπλα δίπλα στα τσιμέντα και να βρίσκεσαι κατά λάθος μαζί του στην ίδια δουλειά. ...

Read more
Μύθος

Μύθος

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του ΠΑΟΚ κα ...

Read more
Γούρια

Γούρια

Δε συνηθίζω να απαν&t ...

Read more
Ζούκοφ

Ζούκοφ

Τούτος εδώ είναι ο Νικόλας ο Τόσκας. Η κορυφή στην ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη της Ε ...

Read more
Ερωτευμένοι

Ερωτευμένοι

ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 72-64. Κάποτε έπρεπε να κερδίσουμε. Πέντε ήττες στη σειρά ήταν αυτές, δεν πήγαινε άλλο. ...

Read more
Φραγή

Φραγή

Ω, ναι. Κοιμάσαι στις 3, ξυπνάς χαράματα, τέτοια μέρα, όλα κελαηδάνε. Η μικρή στις έξι παρά, το πουλ ...

Read more
Μπερδεμένα

Μπερδεμένα

Έχω να μεθύσω, να χάσω &tau ...

Read more
Εννιά

Εννιά

ΠΑΟΚ-Απόλλων Αθήνα&sigma ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more
Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
Καρτέρια

Καρτέρια

Στις 31 Μαΐου 2016, μετά τη &l ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.