Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

araxteΆσχημο πράμα η ανεργία και τα χρέη. Ωραίο πράμα η δουλίτσα, αρχίζεις να πληρώνεσαι και σιγά σιγά βουλώνεις τις τρύπες που είχαν ανοίξει όσο καθόσουν τους προηγούμενους μήνες. Αλλά αυτό το σερί που έχω επί ένα μήνα πρωινή βάρδια με έχει τσακίσει.

Ξύπνημα στις 4:15 ή στις 4:45, αναλόγως το ωράριο, φραπές στο φραπέ, τσίμπλες ατελείωτες, χασμουρητά, νύστα όλη τη μέρα. Και να θες να κοιμηθείς νωρίς και να μη σ’ αφήνουνε τα τερατάκια στο σπίτι, να πέφτουν για ύπνο μεσάνυχτα και η κούραση να συσσωρεύεται νύχτα με τη νύχτα. Ευτυχώς, το μαρτύριο τελειώνει αύριο το πρωί -μπαίνω σε βραδινή βάρδια και θα στρώσω.

Ένα μεσημέρι είπα να κοιμηθώ κι εγώ, που σήμερα είναι η πρώτη μέρα χωρίς σχολεία και οι μικρές είναι πακέτο αλλού ως το απόγευμα. Πίκρα. Εφιάλτης κόντρα στον εφιάλτη. Μόλις έκλεισα τα μάτια μου, κάτι πελώρια, σαρκοφάγα φυτά άρχισαν να με κυνηγάνε και να φωνάζουν απειλητικές, δαιμονισμένες λέξεις: «Γκρίνια»! «Μίρλα»! «Στηρίξτε»! «Αγαπήστε»! «Καρκίνοι»! «Αλλάξτε νοοτροπία»! «Κουμάντο στα λεφτά σας»! «Απαγορεύονται οι απόψεις»! «Απαγορεύονται αυστηρά οι αντίθετες απόψεις»!

Πετάχτηκα ιδρωμένος. Ξανακοιμήθηκα. Είχα μετατραπεί σε ζωοτροφή και με μασουλούσαν κάτι κατσίκες και πρόβατα. Σε κάθε δαγκωνιά άκουγα να ψιθυρίζουν «βιογραφικό», «τυφλή πίστη», «Παρτιζάν», «όρτοντοξ», «πίστωση χρόνου», «Φερνάντο», «Αντελίνο». Και όλα αυτά στα κινέζικα, δεν ξέρω πώς τα καταλάβαινα στο όνειρό μου. Ξύπνησα πάλι. Δεν είχα κλείσει ούτε πέντε λεπτά ύπνου. Έρχονταν ειδοποιήσεις στο κινητό, μπιπ μπιπ, «στηρίξτε, αγαπήστε, γκρίνια, μίρλα».

Για όποιον ενδιαφέρεται για την άποψή μου για τον νέο προπονητή, αυτή είναι, μπέσα και χωρίς αστειότητες, η εξής: «Στ’ αρχίδια μου». Ούτε κανένα καλό μου έχει κάνει ως τώρα, ούτε κανένα κακό, θα περιμένω να τον κρίνω όταν αρχίσει να δουλεύει κι όταν αρχίσει να μιλάει. Δεν έχει σφαλιαρίσει κανέναν πιτσιρικά την ώρα του ματς, όπως αυτός που μας κουβάλησαν στο άλλο άθλημα που ξέχασα πώς το λένε για να τον βρίσω πριν έρθει, δεν έχει κάνει και τίποτα σπουδαίο για να πανηγυρίζω. Πραγματικά, ποτέ δεν είχα ιδιαίτερες σκασίλες για παίκτες και προπονητές, εκτός από τις λίγες περιπτώσεις που ένιωθα υπερβολικό θαυμασμό ή υπερβολική απέχθεια -κατά τα λοιπά, άλλα είναι που βάζω πάντα ως προτεραιότητες, κι ας μη βρίσκω πολλούς συνοδοιπόρους στη δική μου τάξη πραγμάτων στο ασπρόμαυρο σύμπαν.

Οι κλασικοί πουθενάδες που πήρατε σβάρνα τους ψηφιακούς καφενέδες και ειρωνεύεστε και βρίζετε αυτούς που ματώνουν για τον ΠΑΟΚ και ξερνάνε το άγχος τους επειδή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, αράχτε λίγο στο πληκτρολόγιο και παίξτε κανένα παιχνίδι στο κινητό σπάζοντας φούσκες ή βρίσκοντας τριάδες με βατόμουρα και αχλάδια. Όσους έχω διαβάσει σήμερα να ουρλιάζουν τους βλέπω δίπλα ή παραδίπλα μου στην κερκίδα εδώ και τρεις δεκαετίες, λάθος ανθρώπους βρήκατε να κουνήσετε το δάχτυλο για «το καλό του ΠΑΟΚ» και «το κακό του ΠΑΟΚ» και τις κλασικές τσιτάτες ατάκες των Est. 2007 που μας συντροφεύουν σε κάθε ασπρόμαυρη ηλεκτρονική παρέα.

Αυτοί είναι και το «Καλό» και το «Κακό» του ΠΑΟΚ, είναι ο ΠΑΟΚ σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, δε θα ηρεμήσουν ούτε όταν πατήσουν στην κορυφή. Έχουν μάθει να κοιτάζουν μπροστά και ψηλά -όταν δεν έχει ψηλότερα, το εφευρίσκουν. Έτσι διατηρούμαστε πρώτοι τόσες δεκαετίες χωρίς να έχουμε κερδίσει τίποτα μέσα στο χόρτο: Επειδή δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι με τίποτα και πάντα ψάχνουμε το παραπάνω σε όλα. Οι βολικοί και οι βολεμένοι ποτέ δεν είχαν θέση ανάμεσά μας. Στην τελική, ποιος έκανε ποτέ του κακό επειδή ονειρευόταν περισσότερο από τους άλλους;

Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Ποίηση

Ποίηση

Το αφιέρωμα για την Π&a ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
0008

0008

Πάντα τον διέκοπτα. Όπ&omicr ...

Read more
Εμφύλιοι

Εμφύλιοι

Τα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι. ...

Read more
Μαχητές

Μαχητές

Τρίτη μέρα στη σειρά πο ...

Read more
Καθυστέρηση

Καθυστέρηση

ΠΑΟΚ-Ηρακλής, βάζει πρώτη γκολ η γριά. Αρχίζουν να πέφτουν σε κάθε φάση, καθυστερήσεις και τα γνωστά ...

Read more
Πεντακοσάρικο

Πεντακοσάρικο

Πριν λίγες μέρες έλα&b ...

Read more
Χάσαμε

Χάσαμε

Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο ...

Read more
Ρόλφι

Ρόλφι

Επειδή χρέος μας είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας σε κάθε ευκαιρία, θεωρώ πως έφτασε η ώρ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.