Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

araxteΆσχημο πράμα η ανεργία και τα χρέη. Ωραίο πράμα η δουλίτσα, αρχίζεις να πληρώνεσαι και σιγά σιγά βουλώνεις τις τρύπες που είχαν ανοίξει όσο καθόσουν τους προηγούμενους μήνες. Αλλά αυτό το σερί που έχω επί ένα μήνα πρωινή βάρδια με έχει τσακίσει.

Ξύπνημα στις 4:15 ή στις 4:45, αναλόγως το ωράριο, φραπές στο φραπέ, τσίμπλες ατελείωτες, χασμουρητά, νύστα όλη τη μέρα. Και να θες να κοιμηθείς νωρίς και να μη σ’ αφήνουνε τα τερατάκια στο σπίτι, να πέφτουν για ύπνο μεσάνυχτα και η κούραση να συσσωρεύεται νύχτα με τη νύχτα. Ευτυχώς, το μαρτύριο τελειώνει αύριο το πρωί -μπαίνω σε βραδινή βάρδια και θα στρώσω.

Ένα μεσημέρι είπα να κοιμηθώ κι εγώ, που σήμερα είναι η πρώτη μέρα χωρίς σχολεία και οι μικρές είναι πακέτο αλλού ως το απόγευμα. Πίκρα. Εφιάλτης κόντρα στον εφιάλτη. Μόλις έκλεισα τα μάτια μου, κάτι πελώρια, σαρκοφάγα φυτά άρχισαν να με κυνηγάνε και να φωνάζουν απειλητικές, δαιμονισμένες λέξεις: «Γκρίνια»! «Μίρλα»! «Στηρίξτε»! «Αγαπήστε»! «Καρκίνοι»! «Αλλάξτε νοοτροπία»! «Κουμάντο στα λεφτά σας»! «Απαγορεύονται οι απόψεις»! «Απαγορεύονται αυστηρά οι αντίθετες απόψεις»!

Πετάχτηκα ιδρωμένος. Ξανακοιμήθηκα. Είχα μετατραπεί σε ζωοτροφή και με μασουλούσαν κάτι κατσίκες και πρόβατα. Σε κάθε δαγκωνιά άκουγα να ψιθυρίζουν «βιογραφικό», «τυφλή πίστη», «Παρτιζάν», «όρτοντοξ», «πίστωση χρόνου», «Φερνάντο», «Αντελίνο». Και όλα αυτά στα κινέζικα, δεν ξέρω πώς τα καταλάβαινα στο όνειρό μου. Ξύπνησα πάλι. Δεν είχα κλείσει ούτε πέντε λεπτά ύπνου. Έρχονταν ειδοποιήσεις στο κινητό, μπιπ μπιπ, «στηρίξτε, αγαπήστε, γκρίνια, μίρλα».

Για όποιον ενδιαφέρεται για την άποψή μου για τον νέο προπονητή, αυτή είναι, μπέσα και χωρίς αστειότητες, η εξής: «Στ’ αρχίδια μου». Ούτε κανένα καλό μου έχει κάνει ως τώρα, ούτε κανένα κακό, θα περιμένω να τον κρίνω όταν αρχίσει να δουλεύει κι όταν αρχίσει να μιλάει. Δεν έχει σφαλιαρίσει κανέναν πιτσιρικά την ώρα του ματς, όπως αυτός που μας κουβάλησαν στο άλλο άθλημα που ξέχασα πώς το λένε για να τον βρίσω πριν έρθει, δεν έχει κάνει και τίποτα σπουδαίο για να πανηγυρίζω. Πραγματικά, ποτέ δεν είχα ιδιαίτερες σκασίλες για παίκτες και προπονητές, εκτός από τις λίγες περιπτώσεις που ένιωθα υπερβολικό θαυμασμό ή υπερβολική απέχθεια -κατά τα λοιπά, άλλα είναι που βάζω πάντα ως προτεραιότητες, κι ας μη βρίσκω πολλούς συνοδοιπόρους στη δική μου τάξη πραγμάτων στο ασπρόμαυρο σύμπαν.

Οι κλασικοί πουθενάδες που πήρατε σβάρνα τους ψηφιακούς καφενέδες και ειρωνεύεστε και βρίζετε αυτούς που ματώνουν για τον ΠΑΟΚ και ξερνάνε το άγχος τους επειδή δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, αράχτε λίγο στο πληκτρολόγιο και παίξτε κανένα παιχνίδι στο κινητό σπάζοντας φούσκες ή βρίσκοντας τριάδες με βατόμουρα και αχλάδια. Όσους έχω διαβάσει σήμερα να ουρλιάζουν τους βλέπω δίπλα ή παραδίπλα μου στην κερκίδα εδώ και τρεις δεκαετίες, λάθος ανθρώπους βρήκατε να κουνήσετε το δάχτυλο για «το καλό του ΠΑΟΚ» και «το κακό του ΠΑΟΚ» και τις κλασικές τσιτάτες ατάκες των Est. 2007 που μας συντροφεύουν σε κάθε ασπρόμαυρη ηλεκτρονική παρέα.

Αυτοί είναι και το «Καλό» και το «Κακό» του ΠΑΟΚ, είναι ο ΠΑΟΚ σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια, δε θα ηρεμήσουν ούτε όταν πατήσουν στην κορυφή. Έχουν μάθει να κοιτάζουν μπροστά και ψηλά -όταν δεν έχει ψηλότερα, το εφευρίσκουν. Έτσι διατηρούμαστε πρώτοι τόσες δεκαετίες χωρίς να έχουμε κερδίσει τίποτα μέσα στο χόρτο: Επειδή δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι με τίποτα και πάντα ψάχνουμε το παραπάνω σε όλα. Οι βολικοί και οι βολεμένοι ποτέ δεν είχαν θέση ανάμεσά μας. Στην τελική, ποιος έκανε ποτέ του κακό επειδή ονειρευόταν περισσότερο από τους άλλους;

Όνειρο

Όνειρο

«Είναι το όνειρό μου να τελειώσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ, έστω και για 10 μέρες. Αυτό είναι το όνε ...

Read more
Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
Αντίο

Αντίο

Είσοδος 24/02/2007 77’ ΠΑΟΚ- ...

Read more
0022

0022

Όποτε τον άκουγα να ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί &pi ...

Read more
0035

0035

«Να προσέχετε τον Πά&m ...

Read more
Πεινάλας

Πεινάλας

Τι θα πει «Παοκτσάκι από κούνια» (20 μηνών): Κρατάς το μπουκάλι με το γάλα στο χέρι. ...

Read more
Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.