Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

nightΑπό τις 4:00 βρίσκομαι σε ένα χωριουδάκι που είμαι σίγουρος πως θα δυσκολευτώ να το βρω στο χάρτη, στο οποίο δεν ξέρω κανέναν και δεν πίστευα πως θα πατήσω το πόδι μου εδώ στη ζωή μου, αράζω σε μια στάση και περιμένω να πάει 6 παρά, να περάσει λεωφορείο προς Θεσσαλονίκη.

Τριγύρω μου σέρνεται μια ήρεμη αγέλη κοπρόσκυλων, τα οποία ως τώρα έχουν ξυπνήσει δύο φορές για να γαβγίσουν μανιασμένα σε ισάριθμα τρακτέρ που πέρασαν από το δρόμο. Ήταν και τα μοναδικά οχήματα που έχω δει εδώ και μια ώρα.

Από το βάθος φτάνει στη μύτη μου μια μυρωδιά από τα παιδικά μου χρόνια -ζεστό ψωμί, ο φούρνος του χωριού πρέπει να είναι το μοναδικό κτίριο με ζωή τούτη την ώρα. Πολλά κουνούπια, ξαποσταίνουν στο κινητό πριν μου επιτεθούν για άλλη μια φορά. Τελειώνει και το νερό, δεν πήρα τίποτα φαγώσιμο μαζί μου, αλλά ευτυχώς έχω τσιγάρα και μπαταρία. Άρχισαν τα κοκόρια, σολάρουν στο μουγκρητό του ηλεκτρικού ρεύματος στις θαμπές λάμπες της πλατείας. Έχει κρύο για καλοκαίρι, η ζακέτα ήταν καλή ιδέα.

Ποτέ δεν κώλωσα να κάνω οτιδήποτε για το μεροκάματο. Ή το νυχτοκάματο. Ώρες ολόκληρες αναμονής, ξημερώματα και μεσημέρια, κρύο, ζέστη, βροχή, χιλιόμετρα περπάτημα και περιπέτειες μοναχικές όπως τότε που δεκαπέντε χρόνων άλλαζα δέκα αυτοκίνητα με οτοστόπ για να πάω στον ΠΑΟΚ. Ξημερώνει. Μόλις διάβασα πως ο Μπεργκ παίρνει 2.750.000 ευρώ καθαρά και γκρινιάζει για οφειλή μιας δόσης 275.000 ευρώ, τα έβαλα στο κομπιουτεράκι, είναι ο μισθός που θα πάρω αν δουλεύω για περίπου 450 χρόνια, ξοδεύοντας στα πήγαινε έλα περισσότερες ώρες από όσες χρειάζεται ο Μπεργκ για προπόνηση. Ο Μπεργκ, ο Πρίγιοβιτς, ο Κλάους, ο καθένας.

Όσο και να με παιδεύει η ζωή, όσες φορές κι αν πήγε να με τσακίσει, δε θα ακούσεις από το στόμα μου γκρίνια καμιά, μόνο ευτυχία και χαμόγελα έχει απ' το πρωί ως το βράδυ. Οι λύπες, οι στεναχώριες, οι γκρίνιες με βρίσκουν μόνο όταν βλέπω, όταν σκέφτομαι, όταν ασχολούμαι με τον ΠΑΟΚ. Και αναρωτιέμαι αν σε μια άλλη ζωή δεν είχα γνωρίσει τον ΠΑΟΚ, θα ήμουν ένας απολύτως ευτυχισμένος άνθρωπος; Ή θα έψαχνα κάτι άλλο να με στενοχωρεί και να διώχνει την ασφυξία της μόνιμης χαράς και της αισιοδοξίας;

Ήρθε το λεωφορείο. Μπαίνω για το δεύτερο κομμάτι της επιστροφής. Μετά θα μπω για το τρίτο, θα φτάσω σπίτι, θα πνιγώ με τα μαχμουρλήδικα γέλια των κοριτσιών πριν τις πάμε στα σχολεία τους. Θα πέσω για ύπνο την ώρα που η πόλη θα έχει ξυπνήσει και θα απέχω για άλλη μια μέρα από τους ρυθμούς της. Θα ξυπνήσω το μεσημέρι, θα ξαναμαζευτεί η οικογένεια για το θορυβώδες, χαρούμενο τσίρκο που εδώ και χρόνια αποκαλούμε σπίτι μας, πώς περάσατε, τι μάθατε, τι φάγατε, τι ζωγραφίσατε, θα ξαναβραδιάσει και θα τις αποχαιρετήσω πάλι με ένα φιλί για τη νέα περιπέτεια που θα χρειαστεί προς και από τη δουλειά. Ο Μπεργκ ας πάρει 2.750.000 καθαρά. Εγώ έχω ανθρώπους που μ' αγαπάνε και δεν ξέρω κανέναν που με μισεί.

Πληγές

Πληγές

Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσ ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Συνένοχοι

Συνένοχοι

Πριν το Θωμά Βουλινό δεν ξέρω τι γινόταν με τους προέδρους. Δηλαδή ξέρω, τα έχω διαβάσει και μου τα ...

Read more
Παναγιά

Παναγιά

Ωραίες οι ιστορίες από το παρελθόν, αλλά το παρόν μας έχει ξεφύγει.  Και η κατάσταση έχει φτάσε ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
Αστικό

Αστικό

Πριν από εικοσιτόσα χρόνια ήμουν σαν αυτούς. Τώρα είμαι ο «μεγάλος» που τους ακούει και τους παρατηρ ...

Read more
Κλάους

Κλάους

Είναι Παοκτσάκι από μικρός. Κι εγώ είμαι, τι να λέει. Πανηγυρίζει τα γκολ σαν οπαδός. Εγώ να δεις. ...

Read more
Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.