Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

deltiaΤι είναι η καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού: Μια ερασιτεχνική παράσταση με παιδάκια ντυμένα ό,τι να ‘ναι, ακολουθώντας ένα ούτε καν υποτυπώδες σενάριο, χορεύοντας (περίπου) υπό τους ήχους του σάουντρακ που έχουν επιλέξει οι δασκάλες για το κομμάτι τους κάνα λεπτό, απαγγέλλοντας (το 10% των μαθητών από μνήμης, οι υπόλοιποι με τη δασκάλα να τους ψιθυρίζει στο αυτί το τετράστιχο) τη δική τους συνεισφορά στην ιστορία και έπειτα κάνοντας έξοδο από τη σκηνή με τη μουσική να ξαναπαίζει το ίδιο.

Τριγύρω, ανεξήγητα υπερήφανοι και δικαιολογημένα συγκινημένοι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες με βεντάλιες να χειροκροτάνε όλα τα παιδάκια και ειδικά όσα έχουν δυνατή φωνή, να ιδρωκοπάνε και να μασουλάνε σνακ από το κέτερινγκ απλωμένοι στις πλαστικές καρέκλες. Κανείς δε βλέπει όλη την παράσταση -έρχεσαι όταν είναι η σειρά της τάξης του παιδιού σου, φεύγεις όταν τελειώσει. Και είναι κρίμα, τόσο κόπο κάνουνε οι δασκάλες και να μη μάθεις αν τελικά καθάρισαν οι ωκεανοί από τα σκουπίδια ή αν το φεγγάρι βρήκε το δρόμο του και ξανανέβηκε στον ουρανό να μας φωτίζει τη νύχτα.

Η επιλογή της μουσικής είναι, ας πούμε, to the point. Βγαίνουν νεράιδες, παίζει λάτιν. Βγαίνουν σερβιτόροι, παίζει Σήκω Χόρεψε Συρτάκι. Βγαίνουν ινδιάνοι, παίζει Δέκα Μικροί Ινδιάνοι. Βγαίνουν κλόουν, παίζει την κλασική μουσική του τσίρκου από το Κρατά Το Σόου Μαϊμού. Και ούτω καθεξής, τα παιδάκια βγαίνουν ανά τριάδες-τετράδες, χορεύουν το κόνσεπτ που τους αναλογεί βάσει του σεναρίου, λένε ένα ποιηματάκι, μπλέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, ξεχνάνε, στρίβουν ανάποδα και χάνονται από τη σκηνή, χαιρετάνε, στέλνουν φιλάκια, κλαίνε, χοροπηδάνε, έχει μια ποικιλία αντιδράσεων καθώς όλα τους είναι απρόβλεπτα. Με την Άννα βρεθήκαμε στην τέταρτη, πλέον, καλοκαιρινή μας γιορτή και μετά από τόση εμπειρία ξέρεις τι έχεις να περιμένεις.

Πρόπερσι, «μας είχα ντροπιάσει», όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή κάτι μπόμπιρες ντυμένοι βαρύμαγκες ρεμπέτες υπό τους ήχους του «Είμαστε Αλάνια». Στο ρεφρέν τραγουδούσα την Παοκτσήδικη διασκευή του άσματος, με συνέπεια η Άννα να με σκουντάει και να ψιθυρίζει «ρεζίλι», αν και ούτε αυτή μπορούσε να σταματήσει τα χαχανητά στο «τι τα θες, τι τα θες» που έλεγα κάτω από τα ηχεία βαρώντας παλαμάκια.

Αλλά η φετινή διασκευή μας βγήκε ταυτόχρονα -ούτε καν κοιταχτήκαμε πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Βγαίνουν τέσσερα πιτσιρίκια ντυμένα ναυτάκια, η μουσική αρχίζει κι ακούγεται ένα οικείο στρατιωτικό εμβατήριο, από αυτά που έχουμε ξεζουμίσει να φτιάχνουμε συνθήματα, τα «ναυτάκια» παρελαύνουν στη σκηνή σκουντουφλώντας και με ακανόνιστο βήμα. Από όλες τις παραλλαγές που έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο εμβατήριο, ακουγόμαστε που τραγουδάμε επιλέγοντας, στο δευτερόλεπτο, το ίδιο σύνθημα -κάτι που επιβεβαιώνει, για ακόμα μια φορά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε: «Δεν ξέρετε πού είναι τα δελτία»...

Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Χάμω

Χάμω

Στην ιστορία του από ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Προκήρυξη

Προκήρυξη

Το Πρωτάθλημα Super League δι&epsi ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Σερί

Σερί

Ένα ρεκόρ που σπάει π&eps ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Στράβωμα

Στράβωμα

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 2-3. Το ξέρω πως μερικοί πιστεύουν ότι καμιά φορά γράφω υπερβολές για τη μικρή χου ...

Read more
Kρίμα

Kρίμα

Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να α ...

Read more
Ανκόρ

Ανκόρ

Θα ‘χε περάσει κάνα μισάωρο από τη λήξη. Χτύπησε το κινητό, ρε σεις, ακόμα μέσα είστε, τι κάνετε τόσ ...

Read more
4/10

4/10

Ημέρα Μνήμης. Σύμβολο. Για τους έξι, αλλά και για όλα τα Παοκτσάκια που μας άφησαν λιγότερους. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.