Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

deltiaΤι είναι η καλοκαιρινή γιορτή του Παιδικού Σταθμού: Μια ερασιτεχνική παράσταση με παιδάκια ντυμένα ό,τι να ‘ναι, ακολουθώντας ένα ούτε καν υποτυπώδες σενάριο, χορεύοντας (περίπου) υπό τους ήχους του σάουντρακ που έχουν επιλέξει οι δασκάλες για το κομμάτι τους κάνα λεπτό, απαγγέλλοντας (το 10% των μαθητών από μνήμης, οι υπόλοιποι με τη δασκάλα να τους ψιθυρίζει στο αυτί το τετράστιχο) τη δική τους συνεισφορά στην ιστορία και έπειτα κάνοντας έξοδο από τη σκηνή με τη μουσική να ξαναπαίζει το ίδιο.

Τριγύρω, ανεξήγητα υπερήφανοι και δικαιολογημένα συγκινημένοι γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες με βεντάλιες να χειροκροτάνε όλα τα παιδάκια και ειδικά όσα έχουν δυνατή φωνή, να ιδρωκοπάνε και να μασουλάνε σνακ από το κέτερινγκ απλωμένοι στις πλαστικές καρέκλες. Κανείς δε βλέπει όλη την παράσταση -έρχεσαι όταν είναι η σειρά της τάξης του παιδιού σου, φεύγεις όταν τελειώσει. Και είναι κρίμα, τόσο κόπο κάνουνε οι δασκάλες και να μη μάθεις αν τελικά καθάρισαν οι ωκεανοί από τα σκουπίδια ή αν το φεγγάρι βρήκε το δρόμο του και ξανανέβηκε στον ουρανό να μας φωτίζει τη νύχτα.

Η επιλογή της μουσικής είναι, ας πούμε, to the point. Βγαίνουν νεράιδες, παίζει λάτιν. Βγαίνουν σερβιτόροι, παίζει Σήκω Χόρεψε Συρτάκι. Βγαίνουν ινδιάνοι, παίζει Δέκα Μικροί Ινδιάνοι. Βγαίνουν κλόουν, παίζει την κλασική μουσική του τσίρκου από το Κρατά Το Σόου Μαϊμού. Και ούτω καθεξής, τα παιδάκια βγαίνουν ανά τριάδες-τετράδες, χορεύουν το κόνσεπτ που τους αναλογεί βάσει του σεναρίου, λένε ένα ποιηματάκι, μπλέκονται, πέφτουν, σηκώνονται, ξεχνάνε, στρίβουν ανάποδα και χάνονται από τη σκηνή, χαιρετάνε, στέλνουν φιλάκια, κλαίνε, χοροπηδάνε, έχει μια ποικιλία αντιδράσεων καθώς όλα τους είναι απρόβλεπτα. Με την Άννα βρεθήκαμε στην τέταρτη, πλέον, καλοκαιρινή μας γιορτή και μετά από τόση εμπειρία ξέρεις τι έχεις να περιμένεις.

Πρόπερσι, «μας είχα ντροπιάσει», όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή κάτι μπόμπιρες ντυμένοι βαρύμαγκες ρεμπέτες υπό τους ήχους του «Είμαστε Αλάνια». Στο ρεφρέν τραγουδούσα την Παοκτσήδικη διασκευή του άσματος, με συνέπεια η Άννα να με σκουντάει και να ψιθυρίζει «ρεζίλι», αν και ούτε αυτή μπορούσε να σταματήσει τα χαχανητά στο «τι τα θες, τι τα θες» που έλεγα κάτω από τα ηχεία βαρώντας παλαμάκια.

Αλλά η φετινή διασκευή μας βγήκε ταυτόχρονα -ούτε καν κοιταχτήκαμε πριν αρχίσουμε να τραγουδάμε μαζί στο ρυθμό της μουσικής. Βγαίνουν τέσσερα πιτσιρίκια ντυμένα ναυτάκια, η μουσική αρχίζει κι ακούγεται ένα οικείο στρατιωτικό εμβατήριο, από αυτά που έχουμε ξεζουμίσει να φτιάχνουμε συνθήματα, τα «ναυτάκια» παρελαύνουν στη σκηνή σκουντουφλώντας και με ακανόνιστο βήμα. Από όλες τις παραλλαγές που έχουμε κάνει στο συγκεκριμένο εμβατήριο, ακουγόμαστε που τραγουδάμε επιλέγοντας, στο δευτερόλεπτο, το ίδιο σύνθημα -κάτι που επιβεβαιώνει, για ακόμα μια φορά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε: «Δεν ξέρετε πού είναι τα δελτία»...

Ρατσισμός

Ρατσισμός

- Μπαμπά;- Ναι, παιδί μου.- & ...

Read more
0036

0036

Όσες ενστάσεις κι &al ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

• Παρακολουθήστ&epsilon ...

Read more
Παοκολέ

Παοκολέ

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γ ...

Read more
Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more
Μίκρα

Μίκρα

ΠΑΟΚ-Αναγέννηση Βύρωνα 26-21. Τώρα βρήκαμε καινούργιο μπελά. Ξέρουμε ανάγνωση. Όπου πάμε, ό,τι κι αν ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος Βασι&l ...

Read more
Κουίζ

Κουίζ

Λοιπόν, επειδή μας τ&alp ...

Read more
Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή &ep ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.