Στράτος

Στράτος

(Εισαγγελεύς)...

Γράμμα

Γράμμα

Θεσσαλονίκη,...

Νέτο

Νέτο

Υπάρχουν...

Πάνκης

Πάνκης

- Μαζί κατεβήκαμε.-...

Ράδιο

Ράδιο

-Πάμε στο Ηράκλειο,...

Ρεύμα

Ρεύμα

«Ο ΠΑΟΚ». Το...

Κασκορσέ

Κασκορσέ

Είμαι οπαδός της...

1100

1100

Ο Γιώργος, ο...

Ένσταση

Ένσταση

H KAE ΠΑΟΚ επέλεξε να...

Γειτονιά

Γειτονιά

Το μυαλό μου έχει...

Επανεκτίμηση

Επανεκτίμηση

Υπάρχουν δύο...

Λάσπη

Λάσπη

Τόσες δεκαετίες...

  • Στράτος

    Στράτος

    Tuesday, 11 May 2021 14:04
  • Γράμμα

    Γράμμα

    Saturday, 08 May 2021 14:09
  • Νέτο

    Νέτο

    Thursday, 06 May 2021 20:13
  • Πάνκης

    Πάνκης

    Monday, 05 April 2021 19:26
  • Ράδιο

    Ράδιο

    Saturday, 13 February 2021 14:20
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Sunday, 07 February 2021 14:22
  • Κασκορσέ

    Κασκορσέ

    Sunday, 24 January 2021 14:26
  • 1100

    1100

    Sunday, 27 December 2020 14:33
  • Ένσταση

    Ένσταση

    Saturday, 19 December 2020 19:38
  • Γειτονιά

    Γειτονιά

    Wednesday, 06 May 2020 15:16
  • Επανεκτίμηση

    Επανεκτίμηση

    Monday, 24 February 2020 23:06
  • Λάσπη

    Λάσπη

    Friday, 07 February 2020 00:16

emeis

Εμείς δεν ανεβήκαμε σε καμία αερογέφυρα και δεν πλακωθήκαμε με κανέναν.

Εμείς δεν μαχαιρώσαμε κανέναν «εχθρό» επειδή δεν έχουμε εχθρούς.

Εμείς δεν κρατούσαμε στυλιάρια, σουγιάδες ή σίδερα.

Εμείς ταξιδέψαμε από κάθε γωνιά της Γης για να φωνάξουμε ΠΑΟΚ.

Εμείς ξυπνήσαμε από τα ξημερώματα για το λειψό μεροκάματο της εβδομάδας που δουλεύτηκε για να βγει το ταξίδι.

Εμείς καβαλήσαμε πούλμαν, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, καράβια, με το σφίξιμο στο στομάχι απλώς να φτάσουμε στο μετακινούμενο σπίτι μας, στην ασπρόμαυρη κερκίδα που μια φορά στα τόσα χρόνια της τυχαίνει κι ένας τελικός.

Εμείς αφήσαμε παιδιά και άρρωστες μάνες σε συγγενείς και φίλους, δίνοντας οδηγίες για γάλα, φαγητό και φάρμακα από το τηλέφωνο, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε κάτω από τα Παοκολέ.

Εμείς από τη θέση μας δεν είδαμε κανένα πέναλτι που δε μας έδωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε ζωντανά μπροστά στα μάτια μας και δεν είδαμε κανένα οφσάιντ που δε σήκωσε και δε θα γκρινιάξουμε για κάτι που δεν είδαμε μπροστά στα μάτια μας την ώρα του ματς.

Εμείς αφήσαμε τα λαρύγγια μας σουβενίρ στα τσιμέντα του Βόλου, να μας θυμούνται για πάντα.

Εμείς κοιτούσαμε απαθείς τους παρείσακτους συμπλεγματικούς με τις χαλασμένες λίμπιντο που δεν τους καυλώνει ο έρωτας αλλά το αίμα των άλλων και μας κρατούσαν ομήρους επί ώρα, ξεκινώντας το γλέντι μόλις τελείωσε το δικό τους.

Εμείς καθηλώσαμε και βουλώσαμε τους απέναντι από τη μέση του ματς, παραδίδοντας άλλο ένα δωρεάν μάθημα ασταμάτητου ξεσηκωμού και λατρείας.

Εμείς γεμίσαμε κάθε διαθέσιμο εκατοστό του χώρου που μας αναλογούσε, επειδή πάντα το γεμίζουμε και πάντα θα το γεμίζουμε και άμα μας έδιναν τα εκατοντάδες άδεια καρεκλάκια τους οι απέναντι θα τα γεμίζαμε κι αυτά.

Εμείς κλαίγαμε επί ώρες από τα δακρυγόνα των θωρακισμένων ανίκανων.

Εμείς χάναμε την ανάσα μας κάθε τρία λεπτά από τη φωνή που δεν έβγαινε άλλο και πάλι τη βρίσκαμε και συνεχίζαμε μέχρι να λήξει το ματς.

Εμείς φωνάξαμε όσους ύμνους για τον ΠΑΟΚ προλάβαμε σε τρεις ώρες και σιωπήσαμε όταν κάποιοι αποφάσισαν να μας ντροπιάσουν.

Εμείς μπήκαμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, μείναμε στο γήπεδο για τον ΠΑΟΚ, φύγαμε από το γήπεδο για να ξαναπάμε όταν θα παίζει ο ΠΑΟΚ και το γεγονός πως στο τέλος πήραμε κι ένα Κύπελλο απλώς έκανε πιο όμορφη την επιστροφή.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 μαχαιροβγάλτες.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 πουθενάδες που εμφανίζονται σε κάθε τελικό με προσκλήσεις.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να χώσουν τη μούρη τους στις φωτογραφίες της απονομής.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 που σχολίαζαν στα social media την ώρα του ματς χτενίζοντας με τα χέρια τα μαλλιά τους για να ποστάρουν σέλφι με τον φωτεινό πίνακα.

Εμείς δεν ήμασταν οι 100 κομπλεξικοί που χαίρονταν επειδή θα την πουν στους αλλόθρησκους κολλητούς τους.

Εμείς χαιρόμασταν επειδή κέρδισε ο ΠΑΟΚ.

Εμείς σηκώσαμε το κεφάλι στον ουρανό με τη λήξη χαμογελώντας.

Εμείς είμαστε τα δέκα χιλιάδες κύτταρα του ΠΑΟΚ που βρεθήκαμε χθες στον πέμπτο νικηφόρο τελικό της ιστορίας μας και μια χούφτα άκυροι μαζί με τα συνήθη παράσιτα δεν πρόκειται να μας χαλάσουν την καρδιά. Εμείς έχουμε ζήσει τον πιο σπαρακτικό πόνο παρακολουθώντας επί δεκαετίες τα βασανιστήρια στο χορτάρι και ξέρουμε τι θα πει έγκλημα και ξεχωρίζουμε το λάθος από την εντολή για το λάθος. Εμείς, παλιοί και νέοι, γκριζομάλληδες και πιτσιρικάδες, γυναίκες και άντρες, έχουμε τόσο μεγάλα παπάρια που μπορούμε να κάνουμε απευθείας σύνδεση την προπαγάνδα αυτών που έχουν μάθει μια ζωή να μας βλέπουν πεσμένους σπαρταρώντας από την απόγνωση και τώρα δεν μπορούν να μας συνηθίσουν όρθιους.

Εμείς κερδίσαμε άλλη μια μάχη. Η ομάδα μας κέρδισε τη μάχη στο χόρτο. Οι άλλες, παράλληλες μάχες τριγύρω μας, με τα μαχαίρια, τα στυλιάρια και τα κινητά είναι από άλλο σύμπαν και δε θα σκύψουμε το κεφάλι να κοιτάξουμε τόσο χαμηλά στη λάσπη όπου διεξάγονται.

Εμείς είμαστε ο ΠΑΟΚ.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB