Πρεμιέρες

Πρεμιέρες

Χαριλάου, 21...

Χαρακώματα

Χαρακώματα

Ήμασταν εκατόν...

Τουρνικέ

Τουρνικέ

Έχει κάτι πιτσιρίκια...

Γαλήνη

Γαλήνη

Κάθε τόσο...

Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο...

Ρομποτάκι

Ρομποτάκι

Δε βρήκα τίποτα στη...

Πειρατές

Πειρατές

Από Ελλάδα είχα...

Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του...

Ουάρντα

Ουάρντα

Η ομάδα ήταν στην...

Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η...

Σόνικ

Σόνικ

Δεν μεγάλωναν με...

Αποτοξίνωση

Αποτοξίνωση

Έως τα τέλη του...

  • Πρεμιέρες

    Πρεμιέρες

    Thursday, 27 July 2017 11:35
  • Χαρακώματα

    Χαρακώματα

    Tuesday, 25 July 2017 08:34
  • Τουρνικέ

    Τουρνικέ

    Thursday, 20 July 2017 21:35
  • Γαλήνη

    Γαλήνη

    Tuesday, 18 July 2017 11:04
  • Μπελούσι

    Μπελούσι

    Monday, 17 July 2017 23:05
  • Ρομποτάκι

    Ρομποτάκι

    Monday, 17 July 2017 08:06
  • Πειρατές

    Πειρατές

    Sunday, 16 July 2017 16:03
  • Ενδοσκόπηση

    Ενδοσκόπηση

    Sunday, 02 July 2017 21:36
  • Ουάρντα

    Ουάρντα

    Sunday, 02 July 2017 13:51
  • Γιορτούλα

    Γιορτούλα

    Friday, 30 June 2017 16:39
  • Σόνικ

    Σόνικ

    Wednesday, 28 June 2017 16:36
  • Αποτοξίνωση

    Αποτοξίνωση

    Monday, 26 June 2017 23:59
20170618 175408
Το μεγαλύτερο, το πιο αμφίρροπο, το πιο διαχρονικό ντέρμπι δεν ήταν ούτε το ΠΑΟΚ-Άρης, ούτε το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Το αρχέτυπο της αντιπαλότητας ήταν η μάχη ανάμεσα σε Σοκοφρέτα και Σερενάτα, με φανατικούς υποστηρικτές σε κάθε πλευρά, απλούς συμπαθούντες αλλά και κάποιους αδιάφορους που έτρωγαν ό,τι βρεθεί μπροστά τους -μέχρι και ψυχανώμαλους είχαμε που έβαζαν στο στόμα τους την άγευστη και σιχiαμερή Κουκουρούκου και δεν την πετούσαν μόλις έπαιρναν το χαρτάκι, όπως κάναμε οι περισσότεροι.
 
Αν και η Σερενάτα κέρδιζε τη μάχη των εντυπώσεων, λόγω της σαρωτικής τηλεοπτικής διαφήμισης από τον Χάρυ Κλυν και του σοκολατένιου, καμπυλωτού γαρνιρίσματος, ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει την κορυφαία Σοκοφρέτα στην ουσία της απόλαυσης. «Πιάσε, πέτα, Σοκοφρέτα» ήταν το ανέμπνευστο, ντροπιαστικό σλόγκαν, αλλά αν δεν ήσουν θύμα του σοσιαλιστικού καταναλωτισμού δε σε επηρέαζε το μάρκετινγκ και επέλεγες την καλύτερη γκοφρέτα με κλειστά μάτια. Και η Σοκοφρέτα είναι ό,τι πιο νόστιμο έχω να θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία όσον αφορά στα γκοφρετοειδή.
 
Στο πρώτο συρτάρι στο σπίτι πάντα είχε τα πράγματα που μπορούσες να φας αν είχες κάνει τα μαθήματά σου κι αν είχες φάει όλο σου το φαγητό. Γκοφρέτες, καραμέλες, πατατάκια, μπισκότα -σε μικρές ποσότητες, φυσικά, δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά πάντα κάτι είχε. Το δεύτερο συρτάρι είχε πετσέτες, το τρίτο και το τέταρτο ήταν λεζάντα επειδή από πίσω είχε ντουλάπι και δεν άνοιγαν, ενώ στο πέμπτο βρίσκονταν τα μαχαιροπίρουνα, από αριστερά προς τα δεξιά. Όπως είναι φυσικό, το πρώτο συρτάρι ήταν κάθε τόσο χαλασμένο, φθαρμένο, έπεφτε το πόμολο, έκανε θόρυβο από το τρίξιμο και τα βράδια που σηκωνόσουν στις κρίσεις υπογλυκαιμίας άκουγες από μέσα «τι κάνεις εκεί τέτοια ώρα», ενώ τα υπόλοιπα συρτάρια ήταν τσίλικα σα να μην τα είχε ανοίξει κανένας ποτέ.
 
Ένα πρωί, ξύπνησα και αντίκρυσα το μεγαλύτερο θαύμα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που σταυροκοπήθηκα χωρίς να βρίσκομαι στο σχολείο την ώρα της προσευχής. Το πρώτο συρτάρι ήταν γεμάτο, ασφυκτικά, από πίσω μέχρι μπροστά, με δεκάδες Σοκοφρέτες, τόσο γεμάτο που μετά δεν κατάφερνα να το κλείσω. Υπολογίζοντας από μνήμης, ίσως να είχε και πενήντα τεμάχια του πιο αγαπημένου γλυκίσματος, τοποθετημένα κάθετα, τακτοποιημένα, σε τάξη, για να χωρέσουν όλα και να καταφέρει να κλείσει. Η μάνα μου δούλευε, ο γέρος μου δούλευε, το μυστήριο δε θα μπορούσε να λυθεί ως το απόγευμα. Σκέφτηκα πως αποκλείεται να έχουν μετρημένες τόσες Σοκοφρέτες, οπότε έφαγα μία για πρωινό και τις τοποθέτησα πάλι όπως τις βρήκα -μαγεία, όσες και να έπαιρνες πάλι το συρτάρι ήταν γεμάτο και οι γκοφρέτες τοποθετημένες σφιχτά. Συνέχισα να τρώω μέχρι που άρχισαν να χαλαρώνουν, ώσπου με έπιασε ένας κρύος ιδρώτας και έφτιαξα μια πατεντούλα στο πίσω μέρος για να μη φαίνεται πως έχω βάλει χέρι. 
 
«Ο πατέρας σου τις έφερε χθες το βράδυ», ήταν η απάντηση της μάνας το μεσημέρι που γύρισα από το σχολείο. «Τόσες πολλές»; «Τόσες πολλές». Ήρθε και ο γέρος από τη δουλειά, το επιβεβαίωσε. Μπορεί να μην τα πηγαίναμε πολύ καλά και να είχαμε διαφορές μεταξύ μας, αλλά εκείνη του η κίνηση με τις δεκάδες Σοκοφρέτες μου απέδειξε πως ο τύπος με αγαπούσε πραγματικά. Ειδικά αν λάμβανα υπόψη την οικονομική μας κατάσταση, πενήντα Σοκοφρέτες μπορεί να κόστιζαν περισσότερο από το μεροκάματό του.
 
Καιρό μετά, με έστειλε μάνα μου στο καφενείο να τον μαζέψω, που είχε αργήσει και το εορταστικό φαγητό κρύωνε στο τραπέζι. Ανέβηκα στον κεντρικό δρόμο που ήταν το στέκι του, μπήκα στο μαγαζί αλλά δεν πρόλαβα να του πω κάτι επειδή έκανε από απόσταση μια χειρονομία πως τελειώνει η παρτίδα και φεύγουμε. Κάθισα σε μια καρέκλα με τον Θείο, που ποτέ μου δεν κατάλαβα ποιανού θείος είναι αλλά στην ταμπέλα από έξω έγραφε «Καφενείον ο Θείος» και όλοι έτσι τον ξέραμε. Ήπια την κλασική κοκακόλα με καλαμάκι όσο περίμενα, κάποια στιγμή τελείωσε η παρτίδα, σηκώθηκε ο πατέρας μου να φύγουμε για το σπίτι και να τσακίσουμε τα κλασικά κεφτεδάκια με τηγανιτές πατάτες και σάλτσα που έφτιαχνε η μάνα μου κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα, Δεκαπενταύγουστο ή όποια άλλη γιορτή είχε το σπίτι. Πήγε στον πάγκο, έδωσε στον Θείο δέκα Σοκοφρέτες κι αυτός τις πήρε, βάζοντάς του στο χέρι δυο πεντοχίλιαρα. «Κονόμησες σήμερα», είπε ο Θείος. «Με πάει το φύλλο», απάντησε ο πατέρας μου, «αν δεν ερχόταν αυτός να με μαζέψει θα τους τα έπαιρνα όλα σήμερα». Βγήκε πρώτος, τον ακολούθησα. Όπως περπατούσε, έβγαλε ένα χιλιάρικο από την τσέπη και μου το έδωσε, δίχως να με κοιτάζει. Εγώ ακόμα σκεφτόμουν τις Σοκοφρέτες -τελικά τις χρησιμοποιούσαν για προσωρινό νόμισμα στα χαρτιά, για το φόβο των μπάτσων, τις εξαργύρωναν στο τέλος που έκαναν το ταμείο και κάθε τόσο τις απέσυραν όταν πια είχαν λιώσει και ξεζουμιστεί από τα σούρτα φέρτα πάνω στις τσόχες. Κι εγώ πίστευα πως ήταν ταλαιπωρημένες από το στρίμωγμα στο συρτάρι. 
 
Το βράδυ, που είχε φύγει πάλι για το καφενείο, με ρώτησε η μάνα μου «χαρτιά έπαιζε κι αργήσετε τόσο το μεσημέρι»; Και της απάντησα, κοιτάζοντάς την στα μάτια, «οι άλλοι έπαιζαν, ο μπαμπάς τους έβλεπε απ’ έξω».
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more
Πεντάρι

Πεντάρι

Δεύτερη προσπάθεια να γράψω κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ. Πάμε πάλι είκοσι τόσα χρόνια ...

Read more
Βόλτα

Βόλτα

Και μετά από τόσα σούρ& ...

Read more
Γαστρεντερίτιδα

Γαστρεντερίτιδα

Το μόνο χειρότερο απ ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
Πλάκα

Πλάκα

«Έχω πάθει πλάκα», είπ& ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
Καλλικάγκουρας

Καλλικάγκουρας

Ο Καλλικάγκουρας είναι ένα φαινόμενο που εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 στη Θεσσαλονίκ ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more

Θανασάκης

logo