Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

keriΉταν οι πιο γνωστοί στραβοστόμηδες της Τούμπας. Πατέρας και γιος, χρόνια μόνιμοι του πετάλου, έφευγαν από το γήπεδο μετά από αγχωτική νίκη του ΠΑΟΚ και περπατούσαν για το σπίτι.

Είχαν περάσει από τα επίσημα, για να κράξουν παίκτες, προπονητές, διοίκηση, δημοσιογράφους και δικούς τους συνοπαδούς, είχαν πετάξει για το έθιμο από λίγες πέτρες στην αστυνομία και τα βανάκια των καναλιών, είχαν δώσει και μερικές σφαλιάρες δεξιά κι αριστερά και γύριζαν με γρήγορο βήμα για να προλάβουν τα αθλητικά στην τηλεόραση.

«Τι φαΐ να ‘χει στο σπίτι, γαμώ την πουτάνα μου μέσα, ρε πατέρα», είπε ο γιος. «Καμιά μαλακία θα έχει φτιάξει η μάνα σου πάλι, ρε πούστη μου, δεν την ξέρεις, να πούμε, δηλαδή ξέρω ‘γώ μια φορά να γυρίσουμε σπίτι και να έχει μπριζόλες, μια φορά, γαμώ την καταδίκη μου, να πούμε, όλο πρασόρυζα και μακαρόνια». «Ρε πείνασα, σε μιλάω, γουργουρίζει το στομάχι μου από το άγχος μέχρι να βάλουμε γκολ». «Σε μένα τα λες; Ρε σε λέω, άμα δε διώξει το ταγάρι που έχει στο μπάγκο και δέκα-δεκαπέντε παίκτες που δεν κάνουνε για τον ΠΑΟΚ και το γυμναστή που όλοι κλατάρουνε από το 70’ και τη διοίκηση που τους έφερε και το χορτάρι αυτόνα που το κουρεύει στραβά και τον μπογιατζή που έβαψε τις πινακίδες και δεν μπορούνε οι επιθετικοί να βλέπουνε τα δίχτυα στο άσπρο φόντο και οι καντίνες που κάνουνε καπνό και ενοχλείται ο παίκτης να ανοίξει για σπριντ, ρε άμα δεν αλλάξουνε όλα αυτά πρωτάθλημα δεν παίρνουμε, ακούς που σε μιλάω, κάθε Κυριακή με το άγχος θα φεύγουμε από το γήπεδο». «Όπως με τα λες είναι, ρε πατέρα, δηλαδή ξέρω ‘γώ μόνο εμείς τα βλέπουμε, να πούμε, όλοι τυφλοί, ρε πούστη μου, στην κερκίδα, γκρινιάρηδες μας λένε και στραβοστόμηδες, γιατί, επειδή λέμε την αλήθεια που πονάει»; «Γάμα τους, γιε μου, μόνο εμείς ξέρουμε μπάλα και την πονάμε την ομάδα, γάμα τους».

Μπήκαν στο σπίτι και η μυρωδιά του κρέατος τους έκανε να ανατριχιάσουν. «Μπριζόλες έφτιαξες»; Ρώτησε ο πατέρας και η γυναίκα του απάντησε γνέφοντας καταφατικά. «Μοσχαρίσιες»; «Χοιρινές»! «Τι χοιρινές, γαμώ την τρέλα μου γαμώ, μια φορά είπαμε να φάμε σαν άνθρωποι και πας να μας χαλάσεις τη μέρα»…. «Μα εσύ έφερες χοιρινές χθες το μεσημέρι»… «Ρε κοίτα να δεις τώρα, ησυχία δεν μπορούμε να βρούμε εδώ μέσα, μια δεν έχουμε κάλτσες να βάλουμε, μια δεν έχουμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας»… «Καλέ ποιες κάλτσες, θυμήθηκες τώρα πριν τριάντα χρόνια μια φορά που»…

Κόπηκε το ρεύμα όπως συζητούσαν στο συνηθισμένο τους ύφος. Όλη η γειτονιά βυθίστηκε στο σκοτάδι, ήταν η τρίτη φορά εκείνο το μήνα που έμεναν χωρίς ηλεκτρικό, από τις εργασίες στον γειτονικό υποσταθμό που είχε πάθει βλάβη. Ακολούθησαν βρισιές και κατάρες για τη ΔΕΗ, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τον καιρό, τον ΠΑΟΚ, το τραπεζομάντιλο, η γυναίκα έφερε λίγα κεριά για να μπορέσουν να φάνε, ο άντρας κι ο γιος της συνέχισαν να γκρινιάζουν για τα πάντα, όπως συνήθιζαν κάθε μέρα, μέχρι να πάρει ο καθένας από ένα κερί και να τραβήξει για το κρεβάτι του.

Ο γιος ξάπλωσε, προσπάθησε να διαβάσει για να νυστάξει αλλά δεν είχε όρεξη. Φύσηξε το κερί να το σβήσει και να κοιμηθεί, μα δεν τα κατάφερε. «Χου χου χου», φυσούσε με όλη του τη δύναμη, όμως επειδή ήταν στραβοστόμης δεν έβρισκε στόχο με τίποτα. «Τι κάνεις βραδιάτικα, ρε μαλάκα», ακούστηκε η φωνή του πατέρα του από το διπλανό δωμάτιο. «Δεν μπορώ να σβήσω το κερί, να πούμε, σε λέω, γαμώ την πουτάνα μου μέσα». Σηκώθηκε βρίζοντας ο πατέρας του και πήγε να βοηθήσει. «Καλά, ρε χαμένε, ένα κερί δεν μπορείς να σβήσεις, γαμώ το χοντρό το κεφάλι σου; Πας καλά, ρε, δηλαδή ξέρω ‘γώ θα μας τρελάνεις τώρα, να πούμε»;

Και φύσηξε απαλά, αλλά με στόμφο, για να δει ο γιος του πώς γίνεται, μα ούτε κι αυτός τα κατάφερε. «Χου χου χου», φυσούσε και αναστέναζε και το κερί έμενε αναμμένο. Ο στραβοστόμης πατέρας δεν μπορούσε να κεντράρει και απελπισμένος έχανε την ανάσα του στη μάταιη προσπάθεια να σβήσει τη φλόγα. Ανάμεσα στα βρισίδια τους, ακούστηκε η φωνή της γυναίκας από δίπλα: «Μα με τι παιδεύεστε τόση ώρα, αμάν πια, θέλω να κοιμηθώ». «Δεν μπορούμε να σβήσουμε το γαμημένο το κερί, γαμώ το σπίτι του, γαμώ τον πούστη που το έφτιαξε και όλο του το σόι, να πούμε». Σηκώθηκε η γυναίκα, πήγε δίπλα τους, σάλιωσε τα δάχτυλά και με ένα «τσσς» έσβησε το κερί.

Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more
Μόκο

Μόκο

Ο σοφός φίλος μου ΚΠ ζητά συσπείρωση, ομοψυχία και κοινή πορεία απ’ όλους στο δρόμο για τον μεγάλο σ ...

Read more
Aποτυχημένοι

Aποτυχημένοι

Ο αγώνας Κυπέλλου με την Κέρκυρα, στις 7 Ιανουαρίου, θα έπρεπε να είναι το επίσημο τεστ των νέων μετ ...

Read more
Κόβακς

Κόβακς

Το εξπρές των Τρελών &ep ...

Read more
Spiaggia

Spiaggia

Τελικά ο Ρόμπερτ είχ&e ...

Read more
Eιρωνεία

Eιρωνεία

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 68-71. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να ξεκολλήσω το μυαλό μου από την ιστορική ε ...

Read more
Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016 έ&l ...

Read more
Αεροπορικά

Αεροπορικά

Δε μας έκατσε πάλι το Τζόκερ, συνεχίζουμε την προσπάθεια. Με την προπόνηση γίνεσαι καλύτερος, δε στα ...

Read more
Ξενοδοχείο

Ξενοδοχείο

Όπως φαίνεται, όλοι οι ποδοσφαιριστές αγαπούν τον Άγγελο. Κακό λόγο για τον Άγγελο δεν έχει πει κανε ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Κριτής

Κριτής

O καλύτερος κριτής σου είναι το ίδιο σου το παιδί... Αδίστακτη κριτική λογοτεχνίας εδώ.   &nb ...

Read more
Μπρεξούτ

Μπρεξούτ

Στην αρχή ήθελα να φτ&iot ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.