Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

keriΉταν οι πιο γνωστοί στραβοστόμηδες της Τούμπας. Πατέρας και γιος, χρόνια μόνιμοι του πετάλου, έφευγαν από το γήπεδο μετά από αγχωτική νίκη του ΠΑΟΚ και περπατούσαν για το σπίτι.

Είχαν περάσει από τα επίσημα, για να κράξουν παίκτες, προπονητές, διοίκηση, δημοσιογράφους και δικούς τους συνοπαδούς, είχαν πετάξει για το έθιμο από λίγες πέτρες στην αστυνομία και τα βανάκια των καναλιών, είχαν δώσει και μερικές σφαλιάρες δεξιά κι αριστερά και γύριζαν με γρήγορο βήμα για να προλάβουν τα αθλητικά στην τηλεόραση.

«Τι φαΐ να ‘χει στο σπίτι, γαμώ την πουτάνα μου μέσα, ρε πατέρα», είπε ο γιος. «Καμιά μαλακία θα έχει φτιάξει η μάνα σου πάλι, ρε πούστη μου, δεν την ξέρεις, να πούμε, δηλαδή ξέρω ‘γώ μια φορά να γυρίσουμε σπίτι και να έχει μπριζόλες, μια φορά, γαμώ την καταδίκη μου, να πούμε, όλο πρασόρυζα και μακαρόνια». «Ρε πείνασα, σε μιλάω, γουργουρίζει το στομάχι μου από το άγχος μέχρι να βάλουμε γκολ». «Σε μένα τα λες; Ρε σε λέω, άμα δε διώξει το ταγάρι που έχει στο μπάγκο και δέκα-δεκαπέντε παίκτες που δεν κάνουνε για τον ΠΑΟΚ και το γυμναστή που όλοι κλατάρουνε από το 70’ και τη διοίκηση που τους έφερε και το χορτάρι αυτόνα που το κουρεύει στραβά και τον μπογιατζή που έβαψε τις πινακίδες και δεν μπορούνε οι επιθετικοί να βλέπουνε τα δίχτυα στο άσπρο φόντο και οι καντίνες που κάνουνε καπνό και ενοχλείται ο παίκτης να ανοίξει για σπριντ, ρε άμα δεν αλλάξουνε όλα αυτά πρωτάθλημα δεν παίρνουμε, ακούς που σε μιλάω, κάθε Κυριακή με το άγχος θα φεύγουμε από το γήπεδο». «Όπως με τα λες είναι, ρε πατέρα, δηλαδή ξέρω ‘γώ μόνο εμείς τα βλέπουμε, να πούμε, όλοι τυφλοί, ρε πούστη μου, στην κερκίδα, γκρινιάρηδες μας λένε και στραβοστόμηδες, γιατί, επειδή λέμε την αλήθεια που πονάει»; «Γάμα τους, γιε μου, μόνο εμείς ξέρουμε μπάλα και την πονάμε την ομάδα, γάμα τους».

Μπήκαν στο σπίτι και η μυρωδιά του κρέατος τους έκανε να ανατριχιάσουν. «Μπριζόλες έφτιαξες»; Ρώτησε ο πατέρας και η γυναίκα του απάντησε γνέφοντας καταφατικά. «Μοσχαρίσιες»; «Χοιρινές»! «Τι χοιρινές, γαμώ την τρέλα μου γαμώ, μια φορά είπαμε να φάμε σαν άνθρωποι και πας να μας χαλάσεις τη μέρα»…. «Μα εσύ έφερες χοιρινές χθες το μεσημέρι»… «Ρε κοίτα να δεις τώρα, ησυχία δεν μπορούμε να βρούμε εδώ μέσα, μια δεν έχουμε κάλτσες να βάλουμε, μια δεν έχουμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας»… «Καλέ ποιες κάλτσες, θυμήθηκες τώρα πριν τριάντα χρόνια μια φορά που»…

Κόπηκε το ρεύμα όπως συζητούσαν στο συνηθισμένο τους ύφος. Όλη η γειτονιά βυθίστηκε στο σκοτάδι, ήταν η τρίτη φορά εκείνο το μήνα που έμεναν χωρίς ηλεκτρικό, από τις εργασίες στον γειτονικό υποσταθμό που είχε πάθει βλάβη. Ακολούθησαν βρισιές και κατάρες για τη ΔΕΗ, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση, τον καιρό, τον ΠΑΟΚ, το τραπεζομάντιλο, η γυναίκα έφερε λίγα κεριά για να μπορέσουν να φάνε, ο άντρας κι ο γιος της συνέχισαν να γκρινιάζουν για τα πάντα, όπως συνήθιζαν κάθε μέρα, μέχρι να πάρει ο καθένας από ένα κερί και να τραβήξει για το κρεβάτι του.

Ο γιος ξάπλωσε, προσπάθησε να διαβάσει για να νυστάξει αλλά δεν είχε όρεξη. Φύσηξε το κερί να το σβήσει και να κοιμηθεί, μα δεν τα κατάφερε. «Χου χου χου», φυσούσε με όλη του τη δύναμη, όμως επειδή ήταν στραβοστόμης δεν έβρισκε στόχο με τίποτα. «Τι κάνεις βραδιάτικα, ρε μαλάκα», ακούστηκε η φωνή του πατέρα του από το διπλανό δωμάτιο. «Δεν μπορώ να σβήσω το κερί, να πούμε, σε λέω, γαμώ την πουτάνα μου μέσα». Σηκώθηκε βρίζοντας ο πατέρας του και πήγε να βοηθήσει. «Καλά, ρε χαμένε, ένα κερί δεν μπορείς να σβήσεις, γαμώ το χοντρό το κεφάλι σου; Πας καλά, ρε, δηλαδή ξέρω ‘γώ θα μας τρελάνεις τώρα, να πούμε»;

Και φύσηξε απαλά, αλλά με στόμφο, για να δει ο γιος του πώς γίνεται, μα ούτε κι αυτός τα κατάφερε. «Χου χου χου», φυσούσε και αναστέναζε και το κερί έμενε αναμμένο. Ο στραβοστόμης πατέρας δεν μπορούσε να κεντράρει και απελπισμένος έχανε την ανάσα του στη μάταιη προσπάθεια να σβήσει τη φλόγα. Ανάμεσα στα βρισίδια τους, ακούστηκε η φωνή της γυναίκας από δίπλα: «Μα με τι παιδεύεστε τόση ώρα, αμάν πια, θέλω να κοιμηθώ». «Δεν μπορούμε να σβήσουμε το γαμημένο το κερί, γαμώ το σπίτι του, γαμώ τον πούστη που το έφτιαξε και όλο του το σόι, να πούμε». Σηκώθηκε η γυναίκα, πήγε δίπλα τους, σάλιωσε τα δάχτυλά και με ένα «τσσς» έσβησε το κερί.

Συμπεράσματα

Συμπεράσματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76 Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμ ...

Read more
Νομιμότητα

Νομιμότητα

Ο πατέρας ήταν γύρω στα σαράντα. Το παιδάκι, το κοριτσάκι του, κάτω από δέκα, δεν πρόλαβα να τη δω π ...

Read more
Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more
Μαιευτήριο

Μαιευτήριο

It’s a boy? It’s a girl? It’s a ΠΑΟΚ! Ο μέ&gamma ...

Read more
Πανιώνιοι

Πανιώνιοι

Οι μοναδικοί οπαδοί που συμπαθώ στην Ελλάδα είναι οι πανιώνιοι. Από παλιά. Δε θυμάμαι από πότε άρχισ ...

Read more
Ίντερ

Ίντερ

Κριτική ΠΑΟΚ-Ίντερ 0-0 Τέτοιο πρόλογο δεν έχω ρίξει στη ζωή μου ούτε σε γκόμενα στο σχολείο, τότε π ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more
Αγκαλίτσες

Αγκαλίτσες

Για να μπορέσεις να μεταφέρεις στους κάτω των 30 το κλίμα της προ Κόκκαλη εποχής χρειάζεσαι μηχανή τ ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more
Άνοιξη

Άνοιξη

Έχω πέσει από τα σύννεφ&a ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.