Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

Κομπανία

Κομπανία

Ξεκινάς μιλώντας...

Βελάκια

Βελάκια

Μετά το ματς με την...

Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και...

Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα...

Καταλαβαίνεις;

Καταλαβαίνεις;

Ρε να πούμε πριν έναν...

Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα...

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο...

  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14
  • Κομπανία

    Κομπανία

    Monday, 13 November 2017 14:01
  • Βελάκια

    Βελάκια

    Sunday, 12 November 2017 21:43
  • Κάμπριο

    Κάμπριο

    Friday, 10 November 2017 17:19
  • Εξώφυλλο

    Εξώφυλλο

    Thursday, 09 November 2017 20:07
  • Καταλαβαίνεις;

    Καταλαβαίνεις;

    Monday, 06 November 2017 17:59
  • Παρουσίαση

    Παρουσίαση

    Sunday, 05 November 2017 13:53
  • Ιστορίες

    Ιστορίες

    Friday, 03 November 2017 20:18

sonikΔεν μεγάλωναν με τίποτα τα μαλλιά. Πήγαιναν προς τα μέσα, έφταναν ως το σβέρκο και έστριβαν, σαν τσιγκέλια.

Ήμουν η ντροπή της παρέας με τα μαύρα κολλητά παντελόνια, τους «σωλήνες», με τα παπούτσια «φούσκες» που έμοιαζαν να πλέουν τα πόδια μέσα τους, με τα τζιν γεμάτα ραφτά, τις αλυσίδες που κρέμονταν, τις κονκάρδες και τις μπλούζες «περιοδείας» που παραγγέλναμε από Αμερική με International Reply Coupon από τις διευθύνσεις που βρίσκαμε στα εσώφυλλα των δίσκων. Αλλά, ομολογουμένως, είχα τις καλύτερες μπλούζες -επειδή είχα φράγκα άρα είχα και πολλά κουπόνια για εξωτερικό, δουλεύοντας από την Α’ Γυμνασίου στο προποτζήδικο και εκμεταλλευόμενος την αδυναμία του πατέρα μου να υπολογίσει ποσοστά και προμήθειες από τις εισπράξεις. Το «Leprosy» των Death ήταν το διαβατήριό μου για πολλές κλειστές πόρτες, όπου οι θυροφύλακες έκαναν πέρα στη θέα των ημερομηνιών της αμερικανικής περιοδείας του κορυφαίου, τότε, γκρουπ της ομώνυμης μέταλ σκηνής. Κι ας ήταν Χειμώνας -οι μπλούζες εισαγωγής φοριούνταν χωρίς μπουφάν στην είσοδο, να φαίνεται η ορίτζιναλ προέλευση, πάγωνες, τουρτούριζες, αλλά κάθε μισό λεπτό γυρνούσες δήθεν για να δεις τι γίνεται πίσω σου ώστε να δείξεις και τις ημερομηνίες.

Η πρώτη μεταλλική νότα που θυμάμαι να άκουσα ήταν το «Master Of Puppets», το καλοκαίρι μετά την Ε’ Δημοτικού, το 1986. Συγκρίνοντάς το με το αμέσως προηγούμενο άκουσμα, δηλαδή το «Σε Πόσα Ταμπλό Το Παίζεις» της Άννας Βίσση που κυριαρχούσε στα ραδιόφωνα, είχε μια κάποια πολιτισμική απόσταση. Η μάνα μου με τον Αγγελόπουλο και τον Μητροπάνο, ο πατέρας με τα ποντιακά στη διαπασών, εμένα μου είχανε φέρει την «Επόμενη Κίνηση» δώρο στα γενέθλιά μου -δεν ξέρω γιατί. Θα το είχε προτείνει ο υπάλληλος στο δισκάδικο ως «δώρο για γενέθλια εντεκάχρονου». Μέσα είχε πέσει, ήμουν στο τάργκετ γκρουπ. Αλλά πώς έτυχε να ακούσω από το δωμάτιο του αδερφού του Απόστολου έναν περίεργο ήχο γεμάτο δαιμονικά γρατσουνίσματα και ουρλιαχτά και εφιαλτικούς ρυθμούς και να μου ‘ρθει ως το ρουθούνι η μυρωδιά του μετάλλου που θα με κυρίευε ως και σήμερα, «τι είναι αυτό», «ο αδερφός μου είναι χεβιμεταλλάς», «πάμε μέσα, να ακούσουμε κι εμείς». Έπαιζε μια κασέτα με διάφορα: Metallica, Twisted Sister, Helloween, τα υπόλοιπα δεν τα θυμαμαι. Χάρηκαν που μου άρεσε -μου πρότειναν να ξεκινήσω με κάτι «ελαφρύ» και μετά να γνωρίσω όλο το φάσμα. «Το καινούργιο των Def Leppard λογικά θα σου αρέσει πολύ».

Στη «Σαμάνθα», στο δισκάδικο από όπου έφτιαξα το μεγαλύτερο μέρος της δισκοθήκης μου, ζήτησα «όλους τους δίσκους των Metallica». Ο ξανθός τύπος, που έμελλε να του κάψουμε ως παρέα κάθε εγκεφαλικό κύτταρο τα επόμενα χρόνια με τις παραγγελιές μας, μου πρότεινε κι αυτός με τη σειρά του «κάτι πιο ήρεμο», όταν απάντησα καταφατικά στην ερώτηση «για σένα το θες»; Πήρα τελικά μόνο το «Master Of Puppets» την πρώτη φορά και πέρασα απέναντι, σε έναν μαγικό, ονειρικό και ταυτόχρονα εφιαλτικό κόσμο, όπου όλα έχουν νόημα και τίποτα δεν έχει νόημα έξω απ’ αυτόν. Το σάουντρακ της ζωής μου μόλις είχε γράψει το πρώτο του κεφάλαιο.

Μετά, σε πιάνει η απληστία. Έχεις γνωρίσει το απόλυτο, τι άλλο να βρεις να σε συγκινήσει. Αγόραζα ένα δίσκο κάθε Σάββατο πρωί, που πήγαινα δήθεν να βοηθήσω τη μάνα μου στη λαϊκή και εξαφανιζόμουν για να χωθώ στο ωραιότερο μουσείο που έχει φτιάξει ποτέ ο άνθρωπος για να τιμήσει τον πολιτισμό του, στο δισκάδικο, ανάμεσα σε τέρατα, κοφτερά δόντια, αίματα και σύμβολα ακατανόητα που έπρεπε να αποκωδικοποιήσω. Anthrax, Megadeth, Sodom, Kreator, «μην κολλάς με το thrash, κάνε μια στάση και άκου Iron Maiden, από αυτούς ξεκίνησαν όλα». Ώσπου τα κατάπια όλα και έφτασα να αγοράσω τον δίσκο που πάντα ήθελα να αγοράσω αλλά δεν το τολμούσα, επειδή ήταν μικρός. Μόλις 28 λεπτά. Δηλαδή να δώσω ολόκληρο χιλιάρικο, που το έκλεβα κέρμα το κέρμα από τον πατέρα μου για είκοσι οκτώ λεπτά μουσικής -και ποιος ξέρει αν θα μου αρέσει, αυτοί οι Slayer όλο σατανάδες έχουνε στα εξώφυλλα, είμαι και εξαπτέρυγο κάθε Κυριακή στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζινού, θα μας κάψει η φωτιά του Κυρίου αν ακούμε τέτοιους αντίχριστους. Σάββατο ήταν, αρχές του 1987, τώρα που γράφω το κείμενο είναι τέλη του 2016 και αυτά τα 28 λεπτά δεν έχουν περάσει ακόμα -το πιο valuable χιλιάρικο που έχω δώσει στη ζωή μου μαζί με το χιλιάρικο για το Άρης-ΠΑΟΚ που κερδίσαμε με το τρίποντο του Πρέλεβιτς από το κέντρο.

Στο Γυμνάσιο πήγα από το χωριό στην πόλη -επιτέλους, δεν ήμουν ο μοναδικός ακούρευτος κινούμενος τοίχος ανακοινώσεων. Ήταν τόσο μεγάλη η τάση του μέταλ στην τάξη μου, που η τύπισσα που μας κουβάλησαν να μας κάνει διάλεξη για τα «ανάποδα μηνύματα στους δίσκους» κατέρρευσε μετά από λίγα λεπτά που χρειαστήκαμε για να την τρελάνουμε. Κρατούσα το «Hell Awaits» και διάβαζα τους στίχους μπροστά σε όλη την τάξη, τους καθηγητές και τον Γυμνασιάρχη, κάνοντας μετάφραση επιτόπου: «Σταυρώστε αυτόν που αποκαλούν Κύριο/Σύντομα θα είναι δικός μου/Οι ψυχές σας είναι καταραμένες/Ο Θεός σας κατέρρευσε/Και θα είναι σκλάβος μου αιώνια/Η κόλαση περιμένει». Και μετά ρώτησα, συνοδεία χειροκροτημάτων, «εδώ μας τα γράφουν πάνω στο δίσκο με στίχους όλα κομπλέ, τι μας νοιάζουν τα ανάποδα μηνύματα, πλάκα με κάνετε»; Πήρε η τύπισσα τον δίσκο στα χέρια, της είπε ο Νίκος «προσεκτικά, μαντάμ, είναι εισαγωγής», γούρλωσε αυτή τα μάτια, πιάστηκε αδιάβαστη. Είχε έρθει με τους Eagles και τις Μαρινέλλες να μας κάνει κήρυγμα κι εμείς της δείξαμε πως όχι απλώς την είχε ξεπεράσει η εποχή, αλλά και πως όσα μας είπε και όσα είχε σκοπό να μας πει δεν ήταν παρά ένα μεγάλο αστείο στο οποίο είχε αφιερώσει όλη της την ενέργεια. «Δηλαδή θεωρείτε σοβαρά πως όλοι εμείς οι μεταλλάδες όχι απλώς πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού αλλά επιλέγουμε τον αντίπαλό του»;

Ως μεταλλάς στην επαρχία δεν είχες χώρους να ακούσεις νέα πράγματα και αναγκαζόσουν να ρισκάρεις, παραγγέλνοντας τηλεφωνικά από το Rock City που μας τα έστελνε σε τέλειες συσκευασίες με δωράκια κονκάρδες και διάφορα καλούδια κάθε φορά. Έπρεπε από Καβάλα να πάω Θεσσαλονίκη, στην «Ακτίνα», το συνδύαζα με μπάσκετ και ποδόσφαιρο, ΠΑΟΚ-Πανιώνιος νωρίς το Σάββατο, μετά στην «Ακτίνα», έλιωνες ως το ξημέρωμα και το μεσημέρι της Κυριακής πήγαινες Τούμπα για κανένα ΠΑΟΚ-Ιωνικός και τη Δευτέρα ρωτούσες πόσο έληξε επειδή στα αυτιά σου ούρλιαζαν ο Araya και ο Cavalera και κάτι Γερμανοί που ούτως ή άλλως δεν καταλάβαινες τι έλεγαν -μέχρι και οι στίχοι τους τυπωμένοι δεν έβγαζαν νόημα. Οπότε, ρίσκαρες, έπαιρνες ό,τι σου καθόταν στο μάτι από το Metal Hammer, ζητούσες και τη γνώμη του υπαλλήλου στο Rock City από το τηλέφωνο, τι καλό παιδί, μισή ώρα έκανε κριτικές και αναλύσεις για να παραγγείλω ένα δίσκο, καλή του ώρα.

Σήμερα μπορείς να ξέρεις τα πάντα για ένα cd μήνες πριν κυκλοφορήσει. Μπορείς να πας σε συναυλία μέσω youtube ή να το βάλεις να τζαμάρει για σένα, με ασφάλεια, -το μηχάνημα δύσκολα πέφτει έξω, αν και μια φορά είχα ξεκινήσει με Deafheaven και με έβγαλε στους QOTSA και ίσως θα έπρεπε να στείλω ένα email παραπόνων στην Google για τη δυσλειτουργία. Τον καιρό που το μέταλ ήταν η κουλτούρα κάποιων περιθωριακών, ο τρόπος έκφρασης και ο μοναδικός δρόμος απόδρασης μιας ολόκληρης γενιάς κυκλωμένης από την πρέζα και τον πολιτικό τραμπουκισμό, στάθηκε για μένα ορόσημο στο να διατηρήσω την ανεξαρτησία μου από τις μόδες και τις τάσεις και τις πλύσεις εγκεφάλου της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας, που τη βιώσαμε να γεννιέται τη δεκαετία του ’80 δίπλα μας, στα ρούχα των συμμαθητών μας και στις τηλεοράσεις που έπαιζαν MTV στα σπίτια των φίλων. Και ό,τι είναι περιθωριακό, ό,τι είναι παράταιρο, είναι και συμπαγές -οι φίλοι και οι συνοδοιπόροι των 80ς με τα περίεργα ρούχα και τα μαύρα βλέμματα παραμένουν στο πλάι μου, βετεράνοι πολέμου, σα να επιζήσαμε παρέα από τον βομβαρδισμό των περιοδικών και της τηλεόρασης, σε αντίθεση με τα θύματα της χαζοχαρούμενης, ομογενοποιημένης μάζας όσων δεν τους ενδιέφερε να ψάξουν οτιδήποτε πέρα από όσα τους σερβίρουν.

Είχαμε πέσει σ’ ένα χαντάκι με το Γκολφάκι της μάνας του Χρήστου. Το αυτοκίνητο είχε πλαγιάσει, εμείς ακουμπούσαμε το χωράφι από τα ανοιχτά δεξιά παράθυρα, αλλά ο Καβαλέρα δε σταματούσε από το κασετόφωνο να ουρλιάζει. Ματωμένοι, ζαλισμένοι και οι τέσσερις από το χτύπημα, αντί να βγούμε αμέσως και να τσεκάρουμε τι ακριβώς μας είχε συμβεί, μείναμε στις θέσεις μας και συνοδεύσαμε τον Βραζιλιάνο ήρωά μας στον επίλογο του αριστουργήματος που είχαμε ανακαλύψει εκείνο το Καλοκαίρι: «Feeling the scorn of the world/I won't follow your rules/Nonconformity in my inner self/Only I guide my inner self».

 

 

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό SONIK τον Ιανουάριο του 2017 με τίτλο «ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ METAL ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ 1980ς: ΜΑΛΛΙΑ, ΡΑΦΤΑ, ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ ΣΩΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖΑΚΙΑ SLAYER», ως μέρος του συλλεκτικού τεύχους για τη μουσική στην Ελλάδα των 80ς.

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η εξή&si ...

Read more
Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Γκαργκίνος

Γκαργκίνος

Ο Ντάριλ Μπράιαντ είνα&i ...

Read more
Επαγγελματίας

Επαγγελματίας

Ο πρώην συνάδελφος και νυν κολλητός και αδερφός Θ ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος επαγγελματίας Παο ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Τάμα

Τάμα

Μεγάλωσα σε θρησκευόμενο χωριό. Ή, τέλος πάντων, σε χωριό όπου η θρησκεία έπαιζε μεγάλο ρόλο στην κα ...

Read more
Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Γούρια

Γούρια

Δε συνηθίζω να απαν&t ...

Read more
Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Χάσαμε

Χάσαμε

Επιστρέφαμε στην Καβάλα με τον Θοδωρή κι έναν ακόμα, νομίζω ήταν ο Μιχαλάκης. Το αμάξι πήγαινε μόνο ...

Read more
Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.