Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

endoΤο καλοκαίρι του 1987 ήταν το τελευταίο μου πριν αποφασίσω να γίνω μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, μόλις είχα πάει Γυμνάσιο. Το καλοκαίρι του 1997, φοιτητής, ήταν το ωραιότερο καλοκαίρι κάθε Παοκτσή που είχε ζήσει την αμέσως προηγούμενη πενταετία στα θλιμμένα τσιμέντα της Τούμπας, της Αθήνας και της επαρχίας. Το καλοκαίρι του 2007, μέλος, πλέον, της παραγωγικής διαδικασίας ως μυρμηγκάκι εργατικό σε μια αδίστακτη πολυεθνική, στήθηκα κι εγώ στην ουρά της «επανάστασης», τρώγοντας το πακέτο της αυταπάτης περί αυτοδιαχείρισης και αναγέννησης, το οποίο ήταν ωραίο όσο κράτησε στη φαντασία μας αλλά πόνεσε αβάσταχτα όταν άρχισε να καθαρίζει η ατμόσφαιρα και να βλέπουμε τι είχαμε κάνει. Το καλοκαίρι του 2017 με βρίσκει, πλέον, με δύο παιδιά, κατεστραμμένο οικονομικά όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου, κουρασμένο επειδή έμεινα με λίγους συμμάχους να παλεύω να κρατήσω ζωντανό, εγώ και κάποιοι μετρημένοι ξεροκέφαλοι με γκρίζα μαλλιά, τον ΠΑΟΚ που μας κληροδότησε η αμέσως προηγούμενη γενιά από τη δική μας και να μην προλαβαίνουμε να μετράμε απώλειες. 30 χρόνια στο ασπρόμαυρο σύμπαν. Τρεις δεκαετίες αυτοπροσδιορισμού ως «Παοκτσής» πριν και πάνω από οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό. Χιλιάδες μεγαλύτεροι και με πιο πολλά οπαδικά ένσημα από εμένα, ακόμα περισσότεροι νεότεροι και εκκολαπτόμενοι ασπρόμαυροι συνοδοιπόροι, νιώθω πως κάπου εδώ έφτασα στα μισά: Όσα έχω ζήσει τόσα ακόμα έχω να ζήσω στην κερκίδα του ΠΑΟΚ. Πάνω-κάτω. Μένει να δω αν θα είναι το ίδιο συναρπαστικά.

Ο ΠΑΟΚ είναι τα πρόσωπα. Κάθε κουκίδα στις φωτογραφίες της κερκίδας, μία προς μία. Οι παίκτες. Οι προπονητές. Οι παράγοντες. Οι επαγγελματίες που τρέφονται, παρασιτικά ή επικουρικά, από τη λειτουργία της ομάδας. Εγώ, εσύ, εμείς, αυτοί. Ένα τεράστιο ψηφιδωτό όπου ο καθένας έχει τη θέση του, μακριά ή κοντά στον πυρήνα, αιμορραγώντας ή καταπίνοντας σάρκες, χειροκροτώντας ή βρίζοντας.

Δεδομένης της αναγούλας που νιώθω σχεδόν μόνιμα τον τελευταίο καιρό εξαιτίας της «επιτυχίας» που έχει η σελίδα με εύλογη συνέπεια την προσέλκυση κλασικών σχολιαστών αθλητικών ιστοσελίδων και της πιο αηδιαστικής φάρας που έχω συναντήσει στα γήπεδα από τότε που με θυμάμαι, δηλαδή τους κήρυκες συναισθημάτων που σου υπαγορεύουν πώς πρέπει να νιώθεις για καθετί επειδή δεν πάει ο νους τους πόση μαγεία μπορείς να νιώσεις αν κάνεις στην άκρη τα συμπλέγματά σου κι αν αφεθείς να μετατραπείς σε ένας από όλους και όχι να παλεύεις να γίνεις ο ένας πάνω από όλους, θα προσπαθήσω, όλο το καλοκαίρι, να θυμηθώ όλα τα πρόσωπα του δικού μου ψηφιδωτού, του δικού μου ασπρόμαυρου σύμπαντος, ένα προς ένα. Από τα Παοκτσάκια που βρέθηκαν στη διπλανή θέση ενός πούλμαν μέχρι τους εκπροσώπους μας στο χόρτο, το παρκέ, τα γραφεία. Δεν ξέρω τι θα καταφέρω -θα δείξει. Αλλά ποτέ δεν έγινε τίποτα κακό από μια προσπάθεια να διατηρήσεις μνήμες και να δώσεις φόρο τιμής σε όσους γνώρισες στη διαδρομή.
Να με συμπαθάνε κάτι μπερδεμένοι που με θεωρούν ως πηγή ειδήσεων ή επίδοξο χρονικογράφο, αλλά για κάποιο λόγο νιώθω την ανάγκη να επιστρέψω για λίγο στο παρελθόν μου. Για όποιον βαριέται τις ανασκοπήσεις και τις ενδοσκοπήσεις υπάρχει ένα κουμπάκι κάπου στη σελίδα που θα τον γλιτώσει από το μαρτύριο.

Έξω

Έξω

Τελικά, ξεπεράστηκε κάθε ιστορικό προηγούμενο. Η πιο φασιστική, η πιο απροσδόκητα αυταρχική απόφαση ...

Read more
Σπρέι

Σπρέι

Ο Ν. είχε γεμίσει στο Γυμνάσιο όλη την πόλη με ΤΑΔΕ-7. Τοίχους, παγκάκια, στάσεις, κάθε δέκα μέτρα έ ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Άπιστοι

Άπιστοι

Στην ιστορία του Κ&upsil ...

Read more
#Σουίτα

#Σουίτα

Μπορεί ο Ενασαπομά&sigm ...

Read more
Ζουμπούλης

Ζουμπούλης

Σκόραρε στο ντεμπού ...

Read more
Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ αυτ ...

Read more
Ντροπή

Ντροπή

«Ο Σαββίδης δε νιώθ ...

Read more
Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε &si ...

Read more
Γιουσουφάκια

Γιουσουφάκια

Οι άνθρωποι που έχο&u ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.